Om u de beste ervaring te bieden, gebruiken wij technologieën zoals cookies om informatie over uw apparaat op te slaan en/of te raadplegen. Door in te stemmen met deze technologieën kunnen wij gegevens zoals surfgedrag of unieke ID's op deze website verwerken. Als u geen toestemming geeft of uw toestemming intrekt, kan dit bepaalde functies en mogelijkheden nadelig beïnvloeden.
The technical storage or access is strictly necessary for the legitimate purpose of enabling the use of a specific service explicitly requested by the subscriber or user, or for the sole purpose of carrying out the transmission of a communication over an electronic communications network.
The technical storage or access is necessary for the legitimate purpose of storing preferences that are not requested by the subscriber or user.
The technical storage or access that is used exclusively for statistical purposes.
The technical storage or access that is used exclusively for anonymous statistical purposes. Without a subpoena, voluntary compliance on the part of your Internet Service Provider, or additional records from a third party, information stored or retrieved for this purpose alone cannot usually be used to identify you.
The technical storage or access is required to create user profiles to send advertising, or to track the user on a website or across several websites for similar marketing purposes.
(Verkocht) Bösendorfer salonvleugel mod. 213 cm bouwjaar 1992 - als nieuw
48.600,00 €
Het belangrijkste in één oogopslag
Uitverkocht
Beschrijving
Bösendorfer
Bösendorfer (L. Bösendorfer Klavierfabrik GmbH) is een Oostenrijkse pianofabrikant en sinds 2008 een honderd procent dochteronderneming van de Yamaha Corporation. Het bijzondere van Bösendorfer is dat naast de instrumenten met standaardklavieren van 88 toetsen ook modellen met 97 en 92 toetsen worden gebouwd.
Samen met C. Bechstein, Blüthner en Steinway & Sons wordt Bösendorfer vaak aangeduid als een van de “Big Four” pianofabrikanten.
Geschiedenis
Bösendorfer, een van de oudste pianofabrikanten, werd in 1828 opgericht door Ignaz Bösendorfer. Het bedrijf heeft een lange traditie in de vervaardiging van hooggewaardeerde instrumenten.
In 1830 verkreeg het bedrijf de status van officieel pianobouwer van de keizer van Oostenrijk.
De zoon van Ignaz Bösendorfer, Ludwig Bösendorfer (1835-1919), nam in 1859 de leiding van het bedrijf over, dat vanaf 1860 in nieuwe ruimtes was gevestigd.
Van 1872 tot de sluiting in 1913 was de bijbehorende Bösendorfer-Saal een van de belangrijkste concertzalen van Wenen.
In 1909 nam Carl Hutterstrasser het bedrijf over; in 1931 werd hij opgevolgd door zijn zonen Alexander en Wolfgang.
In 1966 nam de Jasper Corporation (later omgedoopt tot Kimball International), de moedermaatschappij van Kimball Pianos, de controle over Bösendorfer over.
In 2001 kwam Bösendorfer weer in Oostenrijkse handen toen de BAWAG PSK Groep het bedrijf overnam.
Op 21 december 2007 ondertekende de BAWAG een overeenkomst over de verkoop van 100% van Bösendorfer aan de Yamaha Corporation.
Bösendorfer blijft handgemaakte piano’s vervaardigen in dezelfde Weense fabriek. Jaarlijks worden bijna 300 van deze hoogwaardige piano’s gebouwd.
Kenmerken
Bösendorfer verrichtte pionierswerk bij de uitbreiding van het gebruikelijke klavier met 88 toetsen en creëerde de Imperial-vleugel (model 290), die over 97 toetsen (acht octaven) beschikt. Ferruccio Busoni bestelde deze innovatie in 1909 aanvankelijk als onderdeel van een speciale piano, omdat hij een orgelstuk wilde transcriberen dat tot de C onder het standaardklavier reikte. Deze innovatie werkte zo goed dat deze piano in het reguliere aanbod werd opgenomen en al snel uitgroeide tot een van de meest begeerde concertvleugels ter wereld. Vanwege het succes van de 290 werden de extra snaren ook bij andere instrumenten van Bösendorfer toegepast, zoals bij het model 225, dat 92 toetsen heeft. Oorspronkelijk waren de extra toetsen aan het basuiteinde van het klavier verborgen onder een neerklapbare plaat, die tussen de gebruikelijke diepe A en de linkerwang van de piano was aangebracht om te voorkomen dat ze tijdens het normale spel per ongeluk werden aangeslagen; bij nieuwere modellen is deze voorziening weggelaten en is de bovenkant van de extra natuurlijke toetsen eenvoudig matzwart in plaats van wit gelakt, om ze te onderscheiden van de normale 88 toetsen.
De Bösendorfer-klank wordt gewoonlijk beschreven als donkerder of voller dan de zuiverdere, maar minder volle klank van andere piano’s, zoals die van Steinway & Sons of Yamaha. Deze extra toetsen werden oorspronkelijk toegevoegd zodat pianisten Busoni’s transcripties van de orgelwerken van J.S. Bach konden spelen, waarvoor de 32′ baspijpen (gewoonlijk bespeeld op het pedaalorgel) nodig waren. Omdat de extra snaren in de overige muziek zelden direct worden gebruikt, dragen ze doorgaans niet door hun directe bespeling bij aan het klankkarakter van de piano, maar door meetrillende resonantie wanneer andere snaren van de piano worden aangeslagen, wat de klank extra lichaam geeft. Daarnaast zijn de basklanken van de Bösendorfer, inclusief de extra baktoetsen, zeer krachtig en geven zij veeleisende literatuur meer volume.
Bösendorfer Kuhn-piano’s zijn uitgerust met 10 Swarovski-kristallen van loodglas, die langs de staalconstructie zijn aangebracht. Bij de miljoenen kostende Kuhn zijn 72 kristallen onder de snaren aangebracht.
De rand van een Bösendorfer-vleugel is heel anders gebouwd dan bij alle andere vleugels. In plaats van fineren die om een vorm zijn gebogen, wordt de rand gemaakt van massieve delen vurenhout die aan elkaar worden gevoegd. Vurenhout geleidt het geluid beter dan dat het het weerkaatst. Dat is misschien de reden waarom Bösendorfers neigen naar een tederder discant en een bas die de grondtoon sterker benadrukt dan de hogere boventonen. Er zijn nog twee andere kenmerken van Bösendorfers die slechts weinig andere pianomerken hebben: ten eerste een afneembare capodastro in de discant, die de ombouw van het instrument vergemakkelijkt en volgens Bösendorfer zorgt voor een grotere akoestische scheiding van de plaat, waardoor de klankabsorptie afneemt; ten tweede de enkelvoudige besnaring, waarbij elke snaar met een eigen pen aan de plaat is bevestigd, in plaats van te zijn verbonden met een naastgelegen snaar. Deze constructie kan de stemstabiliteit licht verbeteren en is voordelig bij een snaarbreuk.
De nieuwste ontwikkeling in het Bösendorfer-programma is het digitale vleugelweergavesysteem CEUS, dat een computergestuurd mechanisme bevat dat een spel op een digitaal opslagmedium (magneetschijf of geheugenchips) opneemt en weergeeft. De meeste Bösendorfer-piano’s kunnen worden uitgerust met de benodigde apparatuur om het rechtstreeks opnemen van stukken mogelijk te maken, waarbij alle aanslaggegevens van het klavier als .boe-bestand worden vastgelegd. Bösendorfer gebruikt een eigen formaat om de toets- en pedaalbewegingen als digitaal bestand op te nemen.
Modellen
Conservatory Serie
Om een bredere markt aan te spreken, ontwikkelde Bösendorfer de Conservatory Series voor hogescholen en universiteiten die zich de zwarte standaardpiano’s van Bösendorfer niet konden veroorloven. Bij de productie van de twee piano’s van de CS-serie wordt minder tijd besteed aan “niet-kritieke gebieden”, waardoor de productie- en aanschafkosten dalen en de piano’s betaalbaarder zijn dan de standaardmodellen. De kasten en frames zijn gesatineerd in plaats van gepolijst, en oorspronkelijk waren de piano’s bespannen met lussnaren in plaats van met enkele snaren, maar deze praktijk is inmiddels opgegeven.
Speciale en gelimiteerde edities
Bösendorfer heeft een reeks piano’s in bijzondere uitvoering gebouwd, die zijn genoemd naar beroemde componisten als Franz Schubert, Frédéric Chopin en Franz Liszt, evenals piano’s voor bijzondere gelegenheden, zoals de 170- en 175-jarige jubilea van Bösendorfer.
SE-reproductiepiano
Onder het eigenaarschap van Kimball bouwde en verkocht Bösendorfer een klein aantal automatische reproductiepiano’s van het type 290SE. De aanduiding “SE” staat voor Stahnke Engineering, waarvan de oprichter Wayne Stahnke het mechanisme heeft uitgevonden. De 290 was uitgerust met elektronica en mechaniek voor opname op magneetband en weergave door elektromechanische bediening van de piano. Na het verschijnen van het besturingssysteem Microsoft Windows v3.1 kon de 290SE voor opname, bewerking en weergave op een pc worden aangesloten. Het 290SE-systeem was de eerste in de handel verkrijgbare computergestuurde “player piano” die zowel de noten als de intensiteit van het spel van een uitvoerder nauwkeurig kon reproduceren. Dit systeem werd vanwege de hoge kosten niet verder ontwikkeld of gepatenteerd. Concurrenten introduceerden al snel gepatenteerde technologieën voor pianoweergave, zoals het Yamaha Disklavier in 1982.
Tussen 1984 en 1986 werden zevenendertig SE-modellen gebouwd, waaronder de 225SE, de 275SE en het 290SE Imperial-model. In de 290-reeks zaten ook enkele ombouwen van 290 naar 290SE, terwijl een derde van de productie uit 290SE’s bestond, die voor 90.000 dollar werden verkocht.
Het onderzoek dat in de 290SE terechtkwam, legde later de basis voor het computergestuurde reproductiepianosysteem CEUS.
Designermodellen
Bösendorfer vervaardigt jaarlijks een beperkt aantal Artisan-modellen, die elk alleen kunnen worden besteld in het kalenderjaar waarin zij zijn ontwikkeld. Een voorbeeld van een designermodel is de Bösendorfer Swarovski-kristalvleugel. Ter ere van het 175-jarig jubileum van Bösendorfer werden in 2003 drie van deze bijzondere piano’s geproduceerd. De kast van elke vleugel is versierd met 8000 kristallen en lagen goud.
Drie opmerkelijke architecten die Bösendorfer-pianomodellen hebben ontworpen, zijn Theophil Freiherr von Hansen (1866), Josef Hoffmann (1909) en Hans Hollein (1990). Van Hans Hollein werden in 1990 slechts twee modellen van het type 225 gebouwd; een daarvan staat in de lounge van het Grand Bohemian Hotel in Orlando, Florida.
Bösendorfer-kunstenaars
Tot de eerste kunstenaars die met Bösendorfer in verband werden gebracht, behoorde Franz Liszt, die minstens eenmaal meende dat Bösendorfer- en Bechstein-piano’s de enige instrumenten waren die zijn buitengewoon krachtige spel konden doorstaan, hoewel hij piano’s van Steinway & Sons kocht en officieel aanbeval. De beroemde Amerikaanse componist en dirigent van de twintigste eeuw, Leonard Bernstein, heeft eveneens op een Bösendorfer gespeeld. Een andere grote pianist die zich voor Bösendorfer-piano’s inzette, was Wilhelm Backhaus.
Arthur Rubinstein vertelt in zijn memoires dat hij vóór een concert in Oostenrijk erop stond op een Bechstein te spelen in plaats van op de Bösendorfer van de zaal. Na het concert kwam de toenmalige leider van het bedrijf Bösendorfer achter het podium om de jonge kunstenaar te ontmoeten, die weigerde te spelen op een piano die zijn Russische naamgenoot Anton Rubinstein zeer waardeerde. Beide Rubinsteins waren kunstenaars van Steinway & Sons en bespeelden deze piano’s wanneer zij in de Verenigde Staten waren.
Aan het eind van de jaren zeventig wendde de jazzpianist Oscar Peterson zich na een concert in Wenen tot zijn impresario Norman Granz met de woorden: “Verdomme, Norman, waar komt deze kist terecht? Ik moet zo’n ding ook hebben!” Dat was zijn reactie op het bespelen van een Bösendorfer 290. Ook de musicus en comedian Victor Borge speelde op Bösendorfer-piano’s.
Tot de jongere voorbeelden van bekende kunstenaars die de Bösendorfer hebben bespeeld, behoren de Russische pianist Sviatoslav Richter (die in latere jaren besloot de Yamaha te promoten omdat hij beweerde dat deze een betere pianissimo-klank en betere controle had, zoals hij zelf in een interview zei), de Hongaarse pianist András Schiff en de Oostenrijkse pianist Alfred Brendel; de Italiaanse pianist Arturo Benedetti Michelangeli; de Amerikaanse freejazzpianist Cecil Taylor en de Amerikaanse singer-songwriter Tori Amos; de Duitse pianist Wolfgang Rübsam; de Oostenrijkse pianisten Friedrich Gulda, Walter Klien en Paul Badura-Skoda; de Britse pianisten Leon McCawley en Mark Gasser, en de Ierse pianist John O’Conor. De Oekraïense pianiste Valentina Lisitsa heeft dvd’s met Chopin en Schubert-Liszt opgenomen op een Bösendorfer-model uit 1925 en een nieuwe video uitgebracht met een concert op een Bösendorfer Imperial met 97 toetsen.
De minimalistische componist Charlemagne Palestine koos een 9-voets Bösendorfer als instrument voor zijn in 1974 ontstane compositie Strumming Music. Op de in 1991 verschenen eerste compact disc speelt Palestine meer dan 45 minuten lang indringend twee noten in snelle afwisseling, die zich langzaam uitbreiden tot clusters, waarbij het sustainpedaal voortdurend ingedrukt blijft. Terwijl de muziek aanzwelt (en de piano geleidelijk ontstemd raakt), bouwen de boventonen zich op en kan de luisteraar een verscheidenheid aan klankkleuren horen die de piano slechts zelden voortbrengt.
De jazzpianist Keith Jarrett speelde de solo-improvisaties (zijn Köln Concert) op 24 januari 1975 in het Kölner Opernhaus op een Bösendorfer en werd in 1981 een Steinway & Sons-kunstenaar.
De jazzzangeressen en pianistes Nina Simone en Shirley Horn traden in de loop van hun carrière vaak op Bösendorfers op.
In een recent interview voor Broadway.com verklaarde de met een Oscar bekroonde componist Stephen Schwartz dat hij na het eerste succes van zijn musical Wicked een Bösendorfer had gekocht.
Opnamen
Bösendorfer-piano’s zijn te horen op talrijke platen. Enkele voorbeelden zijn:
Klassiek
Aldo Ciccolini nam zijn tweede opname van de pianomuziek van Erik Satie op een Bösendorfer op; zijn eerste opname vond plaats op een Steinway. Beide opnamen zijn opgenomen in de Franse EMI-set 50999685824 2 5 en bieden de luisteraar een ongewone gelegenheid tot rechtstreekse vergelijking van de twee instrumenten.
Peter Hill nam de gehele pianomuziek van Havergal Brian op een Bösendorfer Imperial op aan het Northern College of Music voor Cameo Classics. John Ogdon prees de opnamen in zijn recensie voor Tempo in de hoogste bewoordingen.
Gerhard Oppitz nam in 1989 de gehele solopianomuziek van Johannes Brahms op een Imperial-vleugel op.
Awadagin Pratt speelde onlangs Moessorgski’s Schilderijen van een tentoonstelling, zijn eigen transcriptie van Bachs Passacaglia en fuga in c-klein, BWV 582, en Brahms’ Variaties en fuga over een thema van Händel op een Imperial Grand in.
Sviatoslav Richter nam Bachs Das Wohltemperierte Klavier op een Bösendorfer in Salzburg op in twee versies in 1972 en 1973.
Carol Rosenberger speelde muziek van Liszt, Griffes, Ravel en Debussy, evenals Beethovens Appassionata en op. 111 op een Imperial Concert Grand.
Moritz Rosenthal bespeelde een Bösendorfer voor zijn beroemde opnamereeks voor HMV.
Terry Rileys in 1986 geschreven minimalistische pianostuk The Harp of New Albion werd opgenomen op een Bösendorfer Imperial-vleugel die speciaal voor Riley zelf was gestemd.
Robert Silverman sloeg een complete cyclus van Beethovens sonates op een computerharde schijf op via een Bösendorfer 290SE reproductiepiano. John Atkinson van het tijdschrift Stereophile nam vervolgens een soortgelijke piano op in de concertzaal van de Maestro Foundation in Santa Monica, Californië, en speelde de bestanden af; de daaruit voortgekomen cd’s werden uitgebracht als set van 10.
Robert Ekelund – Twee albums met pianostukken van de econoom en pianist Robert Ekelund, gespeeld op de Murray N. en JoAnn B. Rothbard Bösendorfer Imperial Concert Grand Piano in het conservatorium van het Mises Institute. Ekelund speelde bovendien
Brahms Rapsodie op. 79, nr. 2; J.S. Bach, Gigue, Franse suite nr. 5 (G-groot).
Valentina Lisitsa Chopins 24 etudes, dvd-uitgave. Op. 10 en Op. 25 etudes.
Igor Stravinsky’s Le Sacre du Printemps, De Vuurvogel en Petroesjka, gespeeld door Dag Achatz en Roland Pöntinen op BIS Records, werd gespeeld op een Bosendorfer model 275
Kimiko Douglass-Ishizaka heeft de Goldbergvariaties van J.S. Bach opgenomen om ze op internet te publiceren in het kader van het Open Goldberg Variations-project, een gedeeltelijk door Bösendorfer gesponsord initiatief. Zij bespeelde een C290 Imperial, uitgerust met het CEUS-systeem. Bij de opname, die wordt aangeboden in de formaten MP3, FLAC en 24 bit 44 K WAV, hoort een vers vervaardigde kopie van de volledige partituur. Ishizaka heeft ook Bachs Das Wohltemperierte Klavier op een Bösendorfer 280 opgenomen.
Costantino Catena heeft op de nieuwe Bösendorfer VC280 de cd “Dedications-Schumann-Liszt / Costantino Catena plays the new Bösendorfer 280VC” voor Camerata Tokyo opgenomen.
Zoltán Kocsis heeft op de Bösendorfer samen met dirigent Ivan Fischer en het Budapest Festival Orchestra het gehele werk voor piano en orkest van Béla Bartók voor Philips opgenomen.
Populair
Victor Borge stond erom bekend bij veel van zijn optredens Bösendorfer-piano’s te gebruiken.
Peter Bence gebruikte een Bösendorfer 290 Imperial om een coverversie van Toto’s Africa op te nemen.
Richard Clayderman gebruikte een Bösendorfer voor zijn opnamen.
Elvis Costello voor zijn album “Punch the Clock”.
Oscar Peterson gebruikte van 1977 tot 2006 vrijwel uitsluitend Bösendorfer.
Brian May en Freddie Mercury van de band Queen gebruikten de Bösendorfer in het nummer Flash.
Peter Gabriel op zijn album Up.
Rick Wright bespeelde een Bösendorfer-vleugel bij “Shine On You Crazy Diamond (Part 8)” van het Pink Floyd-album Wish You Were Here.
Roger Waters koos een Bösendorfer-vleugel “9-foot-six, please” als zijn luxe-item bij Desert Island Discs, weliswaar pas nadat hem een satellietverbinding om wedstrijden van Arsenal Football Club te kunnen zien was geweigerd.
Rick Astley bespeelt een Bösendorfer-vleugel in de videoclip Cry for Help.
Bradley Joseph op zijn album Rapture.
Giovanni Allevi op zijn album 13 Dita.
Volgens componist Jim Steinman bespeelde Roy Bittan in 1977 op het Meat Loaf-album Bat Out of Hell een Bösendorfer, wat een afwijking was van Steinmans voorkeur voor Yamaha-piano’s.
Dr. Evil bespeelt in de Austin Powers-films een Bösendorfer (“böse” betekent in het Duits kwaadaardig).
De Griekse componist Vangelis gebruikte op zijn albums Heaven and Hell (1975) en China (1979) een Bösendorfer-vleugel.
De singer-songwriter Tori Amos neemt sinds 1993 uitsluitend op met Bösendorfers en is er ook mee op tournee gegaan.
Keith Jarrett in The Köln Concert.
Matthew Bellamy van de rockband Muse gebruikt sinds kort een Bösendorfer.
De elektronische dansmuziekband Above & Beyond (band) gebruikte Paavo Siljamäkis Bösendorfer-vleugel bij hun nummer “Small Moments” (2012).
Pete Townshend van de rockband The Who bespeelt een grote Bösendorfer in het nummer “Who Are You”, dat tijdens een opname in de Ramport Studios werd gefilmd en te zien is in de film The Kids are Alright.
„Vergissingen en fouten voorbehouden”
Bezichtiging uitsluitend volgens afspraak – onze instrumenten bevinden zich in verschillende opslagruimtes.
Wettelijke garantie van 2 jaar, aanvullend garantie tot 5 jaar – omvang en voorwaarden stemmen we vóór de koop individueel met u af.
Aanvullende informatie
Bösendorfer
Gerelateerde producten
Vleugel Bösendorfer 225 halve concertvleugel bouwjaar 1941 - als nieuw
40.800,00 € Toevoegen aan winkelwagen(Verkocht) Vleugel Steinway & Sons M-170 cm Hamburg bouwjaar 1962 - als nieuw
39.600,00 € Lees verder(Verkocht) Vleugel Bösendorfer Strauss 225 concertvleugel bouwjaar 1919
42.600,00 € Lees verder