Restauracja i renowacja od 1986 roku · we współpracy z budowniczymi fortepianów i technikami koncertowymi światowej klasy
Instrumenty mistrzowskie od Steinway & Sons, C. Bechstein, Bösendorfer, Blüthner, Yamaha · gitary mistrzowskie hiszpańskich lutników
Ubezpieczony transport na cały świat z naszymi partnerami w Europie, Wielkiej Brytanii i USA · oferta na zapytanie
Gwarancja do 5 lat · oglądanie po umówieniu terminu
Prawdziwi ludzie, nie chatboty · osobiste doradztwo 7 dni w tygodniu, 9:00–21:00 · po niemiecku i angielsku
Części zamienne bezpośrednio od producentów · Ustawowa rękojmia 2 lata, gwarancja do 5 lat
Skup i przyjęcie w rozliczeniu: Kupimy Państwa fortepian lub pianino – wystarczą zdjęcia
(Sprzedany) Bösendorfer fortepian salonowy Mod. 213 cm rok prod. 1992 - jak nowy
48.600,00 €
Najważniejsze w skrócie
Brak w magazynie
Opis
Bösendorfer
Bösendorfer (L. Bösendorfer Klavierfabrik GmbH) to austriacki producent fortepianów i pianin, od 2008 roku w stu procentach spółka zależna Yamaha Corporation. Szczególną cechą Bösendorfera jest to, że obok instrumentów ze standardowymi klawiaturami o 88 klawiszach produkowane są także modele z 97 i 92 klawiszami.
Wraz z C. Bechstein, Blüthner i Steinway & Sons firma Bösendorfer jest często określana jako jeden z „Big Four” producentów fortepianów i pianin.
Historia
Bösendorfer, jeden z najstarszych producentów fortepianów i pianin, został założony w 1828 roku przez Ignaza Bösendorfera. Firma ma długą tradycję w wytwarzaniu cenionych instrumentów.
W 1830 roku firma otrzymała status oficjalnego budowniczego fortepianów cesarza Austrii.
Syn Ignaza Bösendorfera, Ludwig Bösendorfer (1835–1919), objął w 1859 roku kierownictwo firmy, która od 1860 roku mieściła się w nowych pomieszczeniach.
Od 1872 roku do zamknięcia w 1913 roku należąca do firmy Bösendorfer-Saal była jedną z najważniejszych sal koncertowych Wiednia.
W 1909 roku firmę nabył Carl Hutterstrasser, a w 1931 roku zastąpili go jego synowie Alexander i Wolfgang.
W 1966 roku kontrolę nad Bösendorferem przejęła Jasper Corporation (później przemianowana na Kimball International), spółka macierzysta Kimball Pianos.
W 2001 roku Bösendorfer wrócił w austriackie ręce, gdy firmę nabyła grupa BAWAG PSK.
21 grudnia 2007 roku BAWAG podpisał umowę sprzedaży 100% Bösendorfera firmie Yamaha Corporation.
Bösendorfer nadal wytwarza ręcznie wykonywane fortepiany i pianina w tej samej wiedeńskiej fabryce. Rocznie powstaje prawie 300 tych wysokiej klasy instrumentów.
Cechy
Bösendorfer był pionierem w poszerzaniu typowej 88-klawiszowej klawiatury i stworzył fortepian Imperial (model 290), który ma 97 klawiszy (osiem oktaw). Ferruccio Busoni zamówił tę innowację w 1909 roku początkowo jako część instrumentu specjalnego, ponieważ chciał dokonać transkrypcji utworu organowego sięgającego do dźwięku C poniżej standardowej klawiatury. Ta innowacja sprawdziła się tak dobrze, że instrument włączono do regularnej oferty i szybko stał się jednym z najbardziej pożądanych fortepianów koncertowych na świecie. Ze względu na sukces modelu 290 dodatkowe struny zastosowano także w innych instrumentach Bösendorfera, takich jak model 225, który ma 92 klawisze. Początkowo dodatkowe klawisze w basie klawiatury były ukryte pod odchylaną płytką umieszczoną między tradycyjnym najniższym A a lewym policzkiem instrumentu, aby zapobiec ich przypadkowemu uderzeniu podczas normalnej gry; w nowszych modelach zrezygnowano z tego rozwiązania, a górną powierzchnię dodatkowych klawiszy naturalnych po prostu polakierowano na matową czerń zamiast na biało, aby odróżnić je od zwykłych 88 klawiszy.
Brzmienie Bösendorfera opisuje się zwykle jako ciemniejsze lub pełniejsze niż czystsze, ale mniej pełne brzmienie innych instrumentów, takich jak Steinway & Sons czy Yamaha. Te dodatkowe klawisze dodano pierwotnie po to, aby pianiści mogli grać transkrypcje Busoniego utworów organowych J. S. Bacha, wymagających basowych piszczałek 32′ (zwykle granych na organach pedałowych). Ponieważ dodatkowe struny są w pozostałej muzyce rzadko używane bezpośrednio, nie przyczyniają się zazwyczaj do charakteru brzmienia instrumentu przez bezpośrednią grę, lecz przez rezonans współbrzmiący, gdy uderzane są inne struny instrumentu, co nadaje brzmieniu dodatkowe ciało. Ponadto basowe dźwięki Bösendorfera, łącznie z dodatkowymi klawiszami basowymi, są bardzo potężne i nadają wymagającej literaturze więcej objętości.
Instrumenty Bösendorfer Kuhn są wyposażone w 10 kryształów Swarovskiego z kryształu ołowiowego, osadzonych wzdłuż konstrukcji stalowej. W wartym miliony instrumencie Kuhn pod strunami umieszczono 72 kryształy.
Rant fortepianu Bösendorfer jest zbudowany zupełnie inaczej niż w innych fortepianach. Zamiast fornirów wygiętych wokół formy rant jest wykonywany i składany z litych elementów drewna świerkowego. Drewno świerkowe lepiej przewodzi dźwięk, niż go odbija. To być może powód, dla którego instrumenty Bösendorfer mają skłonność do delikatniejszej góry skali i basu, który mocniej podkreśla ton podstawowy niż wyższe alikwoty. Istnieją jeszcze dwie inne cechy Bösendorferów, które posiada niewiele innych marek: po pierwsze zdejmowany kapodaster w dyszkancie, który ułatwia przebudowę instrumentu i według Bösendorfera zapewnia większe akustyczne oddzielenie od ramy, co zmniejsza pochłanianie dźwięku; po drugie struny pojedyncze, w których każda struna jest przymocowana do ramy własnym kołkiem, zamiast łączyć ją z sąsiednią struną. Ta konstrukcja może nieznacznie poprawić stabilność stroju i jest korzystna w razie zerwania struny.
Najnowszym rozwiązaniem w programie Bösendorfera jest cyfrowy system odtwarzania dla fortepianów CEUS, który zawiera sterowany komputerowo mechanizm nagrywający i odtwarzający grę na cyfrowym nośniku danych (dysk magnetyczny lub układy pamięci). Większość instrumentów Bösendorfer można wyposażyć w niezbędne urządzenia umożliwiające bezpośrednie nagrywanie utworów, przy czym wszystkie dane uderzenia klawiatury są zapisywane jako plik .boe. Bösendorfer używa własnościowego formatu do zapisu ruchów klawiszy i pedałów w postaci pliku cyfrowego.
Modele
Seria Conservatory
Aby dotrzeć do szerszego rynku, Bösendorfer opracował serię Conservatory dla szkół wyższych i uniwersytetów, których nie było stać na standardowe czarne instrumenty Bösendorfera. W produkcji dwóch instrumentów serii CS poświęca się mniej czasu na „obszary niekrytyczne”, co obniża koszty produkcji i zakupu, dzięki czemu instrumenty są tańsze niż modele standardowe. Obudowy i ramy są satynowane zamiast polerowane, a początkowo instrumenty miały struny prowadzone w pętlach zamiast strun pojedynczych, ale tę praktykę od tego czasu porzucono.
Edycje specjalne i limitowane
Bösendorfer wyprodukował szereg instrumentów w wykonaniu specjalnym, nazwanych na cześć słynnych kompozytorów, takich jak Franz Schubert, Fryderyk Chopin i Franz Liszt, a także instrumenty na szczególne okazje, na przykład jubileusze 170-lecia i 175-lecia Bösendorfera.
Instrument reprodukcyjny SE
Pod własnością Kimballa Bösendorfer zbudował i sprzedał niewielką liczbę automatycznych instrumentów reprodukcyjnych typu 290SE. Oznaczenie „SE” oznacza Stahnke Engineering, którego założyciel Wayne Stahnke wynalazł ten mechanizm. Model 290 został wyposażony w elektronikę i mechanikę do nagrywania na taśmie magnetycznej oraz do odtwarzania przez elektromechaniczne poruszanie instrumentem. Po wydaniu systemu operacyjnego Microsoft Windows v3.1 model 290SE można było podłączyć do komputera PC w celu nagrywania, edycji i odtwarzania. System 290SE był pierwszym dostępnym komercyjnie sterowanym komputerowo „player piano”, które potrafiło wiernie odtwarzać zarówno nuty, jak i intensywność gry wykonawcy. Z powodu wysokich kosztów system ten nie został dalej rozwijany ani opatentowany. Konkurenci wkrótce wprowadzili opatentowane technologie odtwarzania, takie jak Yamaha Disklavier w 1982 roku.
W latach 1984–1986 wyprodukowano trzydzieści siedem modeli SE, w tym 225SE, 275SE i model 290SE Imperial. W serii 290 znalazło się także kilka przeróbek z modelu 290 na 290SE, a jedna trzecia produkcji to modele 290SE sprzedawane za 90 000 dolarów.
Badania, które wpłynęły na model 290SE, położyły później podwaliny pod sterowany komputerowo system reprodukcyjny CEUS.
Modele designerskie
Bösendorfer produkuje rocznie ograniczoną liczbę modeli Artisan, z których każdy można zamówić tylko w roku kalendarzowym, w którym został opracowany. Przykładem modelu designerskiego jest fortepian Bösendorfer z kryształami Swarovskiego. Na cześć 175-lecia Bösendorfera w 2003 roku wyprodukowano trzy takie szczególne instrumenty. Obudowa każdego fortepianu jest ozdobiona 8000 kryształów i warstwami złota.
Trzej znani architekci, którzy zaprojektowali modele instrumentów Bösendorfer, to Theophil Freiherr von Hansen (1866), Josef Hoffmann (1909) i Hans Hollein (1990). Z projektu Hansa Holleina w 1990 roku wyprodukowano tylko dwa modele typu 225; jeden z nich stoi w lounge hotelu Grand Bohemian w Orlando na Florydzie.
Artyści Bösendorfera
Do pierwszych artystów związanych z Bösendorferem należał Franz Liszt, który co najmniej raz stwierdził, że jedynie instrumenty Bösendorfer i Bechstein są w stanie wytrzymać jego niezwykle potężną grę, choć kupował i oficjalnie polecał instrumenty Steinway & Sons. Słynny amerykański kompozytor i dyrygent dwudziestego wieku Leonard Bernstein również grał na Bösendorferze. Kolejnym wielkim pianistą, który zabiegał o instrumenty Bösendorfer, był Wilhelm Backhaus.
Arthur Rubinstein relacjonuje w swoich wspomnieniach, że przed koncertem w Austrii nalegał na Bechsteina zamiast na Bösendorfera należącego do sali. Po koncercie ówczesny szef firmy Bösendorfer przyszedł za kulisy, aby spotkać młodego artystę, który odmówił gry na instrumencie wysoko cenionym przez jego rosyjskiego imiennika Antona Rubinsteina. Obaj Rubinsteinowie byli artystami Steinway & Sons i grali na tych instrumentach, gdy byli w Stanach Zjednoczonych.
Pod koniec lat siedemdziesiątych pianista jazzowy Oscar Peterson po koncercie w Wiedniu zwrócił się do swojego impresaria Normana Granza słowami: „Do licha, Norman, gdzie to pudło trafi? Ja też muszę mieć taką rzecz!” Była to jego reakcja na grę na Bösendorferze 290. Także muzyk i komik Victor Borge grał na instrumentach Bösendorfer.
Do nowszych przykładów znanych artystów, którzy grali na Bösendorferze, należą rosyjski pianista Światosław Richter (który w późniejszych latach postanowił promować Yamahę, ponieważ twierdził, że ma lepsze brzmienie pianissimo i lepszą kontrolę, jak sam powiedział w wywiadzie), węgierski pianista András Schiff i austriacki pianista Alfred Brendel; włoski pianista Arturo Benedetti Michelangeli; amerykański pianista free jazzowy Cecil Taylor i amerykańska piosenkarka i autorka tekstów Tori Amos; niemiecki pianista Wolfgang Rübsam; austriaccy pianiści Friedrich Gulda, Walter Klien i Paul Badura-Skoda; brytyjscy pianiści Leon McCawley i Mark Gasser oraz irlandzki pianista John O’Conor. Ukraińska pianistka Valentina Lisitsa nagrała płyty DVD z muzyką Chopina oraz Schuberta-Liszta na Bösendorferze z 1925 roku i opublikowała nowy film z koncertem na Bösendorferze Imperial z 97 klawiszami.
Kompozytor minimalistyczny Charlemagne Palestine wybrał 9-stopowy Bösendorfer jako instrument do swojej kompozycji Strumming Music z 1974 roku. Na pierwszej płycie kompaktowej wydanej w 1991 roku Palestine gra przez ponad 45 minut z naciskiem dwa dźwięki w szybkiej zmianie, które powoli rozszerzają się w klastery, a pedał sustain pozostaje wciśnięty przez cały czas. W miarę narastania muzyki (i stopniowego rozstrajania się instrumentu) alikwoty się kumulują, a słuchacz może usłyszeć różnorodność barw dźwięku, jakie instrument tylko rzadko wydobywa.
Pianista jazzowy Keith Jarrett zagrał solowe improwizacje (swój Köln Concert) 24 stycznia 1975 roku w Operze w Kolonii na Bösendorferze, a w 1981 roku został artystą Steinway & Sons.
Wokalistki jazzowe i pianistki Nina Simone i Shirley Horn w trakcie swojej kariery często występowały na Bösendorferach.
W niedawnym wywiadzie dla Broadway.com nagrodzony Oscarem kompozytor Stephen Schwartz wyjaśnił, że po pierwszym sukcesie swojego musicalu Wicked kupił Bösendorfera.
Nagrania
Instrumenty Bösendorfer można usłyszeć na licznych płytach. Oto kilka przykładów:
Klasyka
Aldo Ciccolini nagrał swoją drugą rejestrację muzyki fortepianowej Erika Satiego na Bösendorferze; pierwszą nagrał na Steinwayu. Oba nagrania znajdują się w francuskim zestawie EMI 50999685824 2 5 i dają słuchaczowi niezwykłą okazję do bezpośredniego porównania obu instrumentów.
Peter Hill nagrał całą muzykę fortepianową Havergala Briana na Bösendorferze Imperial w Northern College of Music dla Cameo Classics. John Ogdon w swojej recenzji dla Tempo wysoko ocenił te nagrania.
Gerhard Oppitz nagrał w 1989 roku całą solową muzykę fortepianową Johannesa Brahmsa na fortepianie Imperial.
Awadagin Pratt nagrał niedawno „Obrazki z wystawy” Musorgskiego, własną transkrypcję Passacaglii i Fugi c-moll Bacha, BWV 582, oraz „Wariacje i fugę na temat Händla” Brahmsa na fortepianie Imperial Grand.
Światosław Richter nagrał „Das Wohltemperierte Klavier” Bacha na Bösendorferze w Salzburgu w dwóch wersjach w latach 1972 i 1973.
Carol Rosenberger zagrała muzykę Liszta, Griffesa, Ravela i Debussy’ego oraz „Appassionatę” Beethovena i op. 111 na fortepianie Imperial Concert Grand.
Moritz Rosenthal grał na Bösendorferze podczas swojej słynnej serii nagrań dla HMV.
Minimalistyczny utwór fortepianowy Terry’ego Rileya The Harp of New Albion, napisany w 1986 roku, został nagrany na fortepianie Bösendorfer Imperial, nastrojonym specjalnie dla samego Rileya.
Robert Silverman zapisał kompletny cykl sonat Beethovena na dysku twardym komputera na instrumencie reprodukcyjnym Bösendorfer 290SE. John Atkinson z magazynu Stereophile nagrał następnie podobny instrument w sali koncertowej Maestro Foundation w Santa Monica w Kalifornii i odtworzył pliki; powstałe płyty CD wydano jako zestaw dziesięciu płyt.
Robert Ekelund – dwa albumy z utworami fortepianowymi ekonomisty i pianisty Roberta Ekelunda, zagrane na fortepianie Murray N. i JoAnn B. Rothbard Bösendorfer Imperial Concert Grand w konserwatorium Mises Institute. Ekelund zagrał ponadto
Rapsodię op. 79 nr 2 Brahmsa; J. S. Bacha Gigę z Suity francuskiej nr 5 (G-dur).
Valentina Lisitsa – 24 etiudy Chopina, DVD. Etiudy op. 10 i op. 25.
„Święto wiosny”, „Ognisty ptak” i „Pietruszka” Igora Strawińskiego, zagrane przez Daga Achatza i Rolanda Pöntinena dla BIS Records, zostały zagrane na Bosendorferze model 275
Kimiko Douglass-Ishizaka nagrała „Wariacje Goldbergowskie” J. S. Bacha, aby opublikować je w internecie w ramach projektu Open Goldberg Variations, inicjatywy częściowo sponsorowanej przez Bösendorfera. Grała na C290 Imperial wyposażonym w system CEUS. Do nagrania, oferowanego w formatach MP3, FLAC i 24 bit 44 K WAV, dołączona jest świeżo przygotowana kopia całej partytury. Ishizaka nagrała także „Das Wohltemperierte Klavier” Bacha na Bösendorferze 280.
Costantino Catena nagrał na nowym Bösendorferze VC280 płytę „Dedications-Schumann-Liszt / Costantino Catena plays the new Bösendorfer 280VC” dla Camerata Tokyo.
Zoltán Kocsis nagrał na Bösendorferze wraz z dyrygentem Ivánem Fischerem i Budapest Festival Orchestra całość dzieł Béli Bartóka na fortepian i orkiestrę dla Philips.
Muzyka popularna
Victor Borge był znany z tego, że podczas wielu swoich występów używał instrumentów Bösendorfer.
Peter Bence użył Bösendorfera 290 Imperial do nagrania coveru utworu „Africa” zespołu Toto.
Richard Clayderman używał Bösendorfera do swoich nagrań.
Elvis Costello na swoim albumie „Punch the Clock”.
Oscar Peterson od 1977 do 2006 roku używał niemal wyłącznie Bösendorfera.
Brian May i Freddie Mercury z zespołu Queen użyli Bösendorfera w utworze „Flash”.
Peter Gabriel na swoim albumie „Up”.
Rick Wright zagrał na fortepianie Bösendorfer w utworze „Shine On You Crazy Diamond (Part 8)” z albumu Pink Floyd „Wish You Were Here”.
Roger Waters wybrał fortepian Bösendorfer „9-foot-six, please” jako przedmiot luksusowy w programie Desert Island Discs, jednak dopiero po tym, jak odmówiono mu łącza satelitarnego do oglądania meczów Arsenal Football Club.
Rick Astley gra na fortepianie Bösendorfer w teledysku „Cry for Help”.
Bradley Joseph na swoim albumie „Rapture”.
Giovanni Allevi na swoim albumie „13 Dita”.
Według kompozytora Jima Steinmana Roy Bittan grał w 1977 roku na albumie Meat Loafa „Bat Out of Hell” na Bösendorferze, co było odstępstwem od upodobania Steinmana do instrumentów Yamaha.
Dr Evil gra na Bösendorferze w filmach o Austinie Powersie („böse” po niemiecku znaczy „zły”).
Grecki kompozytor Vangelis użył fortepianu Bösendorfer na swoich albumach „Heaven and Hell” (1975) i „China” (1979).
Piosenkarka i autorka tekstów Tori Amos od 1993 roku nagrywa wyłącznie na Bösendorferach i koncertuje z nimi.
Keith Jarrett w „The Köln Concert”.
Matthew Bellamy z zespołu rockowego Muse od niedawna używa Bösendorfera.
Zespół elektronicznej muzyki tanecznej Above & Beyond (zespół) użył fortepianu Bösendorfer Paavo Siljamäkiego w swoim utworze „Small Moments” (2012).
Pete Townshend z zespołu rockowego The Who gra na dużym Bösendorferze w utworze „Who Are You”, sfilmowanym podczas nagrania w Ramport Studios i widocznym w filmie „The Kids are Alright”.
„Z zastrzeżeniem błędów i pomyłek”
Oglądanie wyłącznie po umówieniu terminu – nasze instrumenty znajdują się w różnych magazynach.
Ustawowa rękojmia na 2 lata, dodatkowo gwarancja do 5 lat – zakres i warunki ustalamy indywidualnie przed zawarciem transakcji.
Informacje dodatkowe
Bösendorfer
Podobne produkty
C. Bechstein IV 220 cm fortepian koncertowy 1896 - jak nowy 20% VAT
27.000,00 € Dodaj do koszykaFortepian Bösendorfer 225 fortepian półkoncertowy rok prod. 1941 - jak nowy
40.800,00 € Dodaj do koszyka(Sprzedany) Julius Blüthner Lipsk 190 cm rok prod. 1900 - jak nowy 20% VAT
24.000,00 € Dowiedz się więcej