Om u de beste ervaring te bieden, gebruiken wij technologieën zoals cookies om informatie over uw apparaat op te slaan en/of te raadplegen. Door in te stemmen met deze technologieën kunnen wij gegevens zoals surfgedrag of unieke ID's op deze website verwerken. Als u geen toestemming geeft of uw toestemming intrekt, kan dit bepaalde functies en mogelijkheden nadelig beïnvloeden.
The technical storage or access is strictly necessary for the legitimate purpose of enabling the use of a specific service explicitly requested by the subscriber or user, or for the sole purpose of carrying out the transmission of a communication over an electronic communications network.
The technical storage or access is necessary for the legitimate purpose of storing preferences that are not requested by the subscriber or user.
The technical storage or access that is used exclusively for statistical purposes.
The technical storage or access that is used exclusively for anonymous statistical purposes. Without a subpoena, voluntary compliance on the part of your Internet Service Provider, or additional records from a third party, information stored or retrieved for this purpose alone cannot usually be used to identify you.
The technical storage or access is required to create user profiles to send advertising, or to track the user on a website or across several websites for similar marketing purposes.
C. Bechstein vleugel mod. A 184cm bouwjaar 1906 - als nieuw
33.600,00 €
Het belangrijkste in één oogopslag
1 op voorraad
Beschrijving
Bechstein vleugels & piano’s
C. Bechstein Pianoforte AG
(ook bekend als Bechstein, Duitse uitspraak: [ˈbɛçʃtaɪ̯n]) is een Duitse pianofabrikant, die in 1853 door Carl Bechstein werd opgericht. Samen met Blüthner, Bösendorfer en Steinway & Sons wordt C. Bechstein vaak aangeduid als een van de “Big Four” pianofabrikanten.
Vóór Bechstein
De jonge Carl Bechstein studeerde en werkte als pianobouwer in Frankrijk en Engeland voordat hij zich als pianobouwer zelfstandig maakte. Zijn eerste piano’s bouwde hij voor andere bedrijven.
C. Bechstein
De pianofabriek C. Bechstein werd op 1 oktober 1853 door Carl Bechstein opgericht in Berlijn, Duitsland. Carl Bechstein had zich ten doel gesteld een piano te bouwen die bestand was tegen de hoge eisen van de virtuozen van die tijd, zoals Franz Liszt. In 1857 speelde Hans von Bülow (schoonzoon van Franz Liszt) in Berlijn voor het eerst in het openbaar op een Bechstein-vleugel Liszts Pianosonate in b-klein. Met de steun van Franz Liszt en Hans von Bülow werden de Bechstein-vleugels tot 1870 een vast onderdeel van veel concertzalen en particuliere woningen. Op dat moment hadden drie pianofabrikanten, die allemaal in 1853 waren opgericht, zich wereldwijd als marktleiders gevestigd: Bechstein, Blüthner en Steinway & Sons. In 1881 begon Bechstein met het leveren van piano’s aan koningin Victoria. Een verguld kunstkast-piano werd geleverd aan Buckingham Palace, gevolgd door verscheidene andere Bechstein-piano’s voor Windsor Castle en andere koninklijke residenties. In januari 1886 behoorde Bechstein tot de pianofabrikanten die een koninklijke volmacht als leverancier van de koningin bezaten.[12] Verscheidene Britse ambassades over de hele wereld schaften Bechstein-piano’s aan. In 1885 opende Bechstein een filiaal in Londen, dat uitgroeide tot de grootste showroom en verkoopruimte in Europa. In 1889 verhuisde hij naar Wigmore Street 40 en nam hij het pand van H. J. Cave & Sons over. In 1890 opende hij showrooms in Parijs, Wenen en Sint-Petersburg. Op 31 mei 1901 werd de voor 100.Bezichtiging uitsluitend volgens afspraak – onze instrumenten bevinden zich in verschillende opslagruimtes. Tussen 1901 en 1914 was C. Bechstein de grootste pianohandelaar in Londen. In die tijd genoot Bechstein de bescherming van de tsaren van Rusland, de koninklijke families van Spanje, België, Nederland, Italië, Zweden, Noorwegen, Oostenrijk en Denemarken, alsook van andere koninklijke en aristocratische kringen.[8] De lijst van koninklijke klanten van Bechstein is te vinden op het klankbord van oude Bechstein-piano’s die vóór de Tweede Wereldoorlog zijn gebouwd. De lijst maakt deel uit van het oorspronkelijke Bechstein-merklogo; ze is te zien onder de snaren in het midden van het klankbord van een piano. De jaren tussen 1870 en 1914 brachten Bechstein de grootste omzetstijging. In 1880 werd een tweede Bechstein-fabriek in Berlijn geopend, en de derde fabriek werd in 1897 geopend in Berlijn-Kreuzberg. De productie bereikte in 1900 3.700 en in 1910 4.600 piano’s per jaar, waardoor Bechstein de grootste Duitse fabrikant van hoogwaardige piano’s werd. In die tijd ging ongeveer driekwart van de productie naar de internationale markt, met name naar Groot-Brittannië en het Gemenebest, alsook naar Rusland. Carl Bechstein overleed in 1900 en het bedrijf Bechstein werd voortgezet onder leiding van zijn zonen. Tussen 1900 en 1914 was C. Bechstein een van de toonaangevende pianobouwers ter wereld. In 1913 had het bedrijf 1.200 vaklieden en arbeiders in dienst en bouwde het jaarlijks 5.000 piano’s.
Eerste Wereldoorlog
C. Bechstein leed tijdens de Eerste Wereldoorlog grote vermogensverliezen in Londen, Parijs en Sint-Petersburg. Het grootste verlies werd in Londen geleden. Hoewel de positie van het bedrijf in het Verenigd Koninkrijk aanvankelijk niet werd aangetast en het bedrijf in januari 1915 nog werd vermeld als houder van een koninklijke concessie, werden de concessies voor zowel koning George V als zijn echtgenote koningin Mary op 13 april 1915 ingetrokken. Bechstein was niet het enige muziekbedrijf dat te lijden had onder de groeiende anti-Duitse stemming: al eerder waren er pogingen, aangevoerd door William Boosey, de directeur van Chappell & Co, om Duitse muziek helemaal te boycotten. In 1915 werd Sir Edgar Speyer – hoewel hij als baronet en geheim raadsman de Proms financierde – gedwongen het land te verlaten. Na de aanneming van de Trading with the Enemy Amendment Act 1916 werd de Britse vestiging van het bedrijf op 5 juni 1916 ontbonden en werd alle Bechstein-eigendom, inclusief de concertzaal en de showrooms vol piano’s, als “vijandelijk eigendom” in beslag genomen en gesloten. In 1916 werd de concertzaal als vreemd eigendom voor 56.500 £ aan Debenhams geveild. Zij werd omgedoopt tot Wigmore Hall en in 1917 onder de nieuwe naam heropend. Alle 137 Bechstein-piano’s in de Bechstein-showrooms werden eveneens in beslag genomen en gingen over in het bezit van de nieuwe eigenaar van de zaal. Na een ruzie met zijn broer verliet Edwin Bechstein het bedrijf en werd hij uitgekocht.
De tijd tussen de wereldoorlogen
In de jaren twintig nam de Bechstein-fabriek de productie uiteindelijk weer volledig op. In die tijd hadden technische innovaties en uitvindingen van nieuwe materialen en gereedschappen, alsook verbeteringen in pianoontwerp en -bouw, Bechstein weer tot een van de toonaangevende pianobouwers gemaakt.
De succesvolste modellen waren de herziene vleugels “A”-185 en “B”-208. Na de oorlog werden de piano’s weer populairder en was C. Bechstein succesvol met zijn piano’s model-8 en model-9, die beide gelden als de beste piano’s.
Het bedrijf werd in 1923 omgezet in een naamloze vennootschap, waardoor Edwin Bechstein en zijn vrouw Helene als aandeelhouders een deel van het bedrijf konden terugkopen.
In Londen werd een klein aantal voordelige kleine vleugels met een afmeting van 4’8″ gebouwd en op de markt gebracht. Zij dragen het opschrift “Bechstein London” op het frame en “C. Bechstein” op de valplank.
In 1930 werkte het bedrijf samen met de Duitse fabrikant van elektrische apparaten Siemens onder leiding van Nobelprijswinnaar Walther Nernst om een van de eerste elektrische piano’s te maken, de “Neo-Bechstein” of “Siemens-Bechstein”-vleugel, met elektromagnetische opnemers.
Edwin Bechstein en zijn vrouw Helene Bechstein, die een vurige bewonderaarster was van de nazileider Adolf Hitler, deden Hitler veel geschenken, waaronder zijn eerste luxeauto, een rode Mercedes van 26.000 mark. Helene Bechstein en haar vriendin Elsa Bruckmann introduceerden Hitler bij de Duitse culturele elite in Berlijn en München. “Ik wou dat hij mijn zoon was”, zei zij.
Nadat Edwin Bechstein in 1934 was overleden in Berchtesgaden, waar hij in de directe nabijheid van de Obersalzberg een villa genaamd “Bechstein” bezat, werd zijn stoffelijk overschot naar Berlijn overgebracht. Daar werd hij na een staatsbegrafenis in aanwezigheid van Adolf Hitler en NSDAP-politici, onder wie Wilhelm Frick en Max Amann, bijgezet.
Tweede Wereldoorlog
In 1945 verwoestten geallieerde bombardementen de Bechstein-pianofabriek in Berlijn en daarmee ook de waardevolle houtvoorraden van het bedrijf, waaronder het kostbare alpenvurenhout waarvan de klankborden werden gemaakt. De oorlog kostte het bedrijf ook veel van zijn ervaren vaklieden. Na de oorlog kon Bechstein enkele jaren lang de pianoproductie niet volledig hervatten en bouwde slechts enkele piano’s per jaar.
Na de Tweede Wereldoorlog
Na de denazificatie van het bedrijf C. Bechstein begon het in 1948 weer met de productie van piano’s. In de jaren vijftig en zestig verhoogde C. Bechstein de pianoproductie uiteindelijk tot ongeveer duizend piano’s per jaar. De nieuwe economische situatie in de naoorlogse tijd was echter hard voor de pianohandel. In 1961 werd de Bechstein-pianofabriek getroffen door de bouw van de Berlijnse Muur. De eigendomsverhoudingen bij C. Bechstein veranderden meermaals. In 1963 werden alle aandelen verkocht aan de Baldwin Piano Company. Tot aan de Duitse hereniging bouwde het bedrijf minder piano’s, hoewel de ambachtelijke kwaliteit hoog bleef.
In 1953 werd het honderdjarig bestaan van Bechstein gevierd door de Berliner Philharmoniker onder Wilhelm Furtwängler en Wilhelm Backhaus. Veel entertainers en concertpianisten, zoals Leonard Bernstein, Jorge Bolet en Wilhelm Kempff, gaven de voorkeur aan Bechstein-piano’s. Het ministerie van Cultuur van de Sovjet-Unie sloot een contract over de levering van piano’s van de drie merken Steinway & Sons, Blüthner en Bechstein aan de grote staatsfilharmonische orkesten en concertzalen in de hele USSR. Blüthner en Bechstein waren ook de belangrijkste oefenpiano’s aan het conservatorium van Leningrad en het conservatorium van Moskou, terwijl de meeste andere muziekscholen van de USSR hoofdzakelijk waren aangewezen op de piano’s van Sovjetmakelij. Concertpianisten als Dinu Lipatti, Shura Cherkassky, Tatiana Nikolayeva, Vladimir Sofronitsky en Sviatoslav Richter, om er slechts enkele te noemen, kozen voor hun studio-opnamen vaak Bechstein-piano’s.
Na de val van de Berlijnse Muur
In 1986 kocht Karl Schulze, Duits ondernemer en meester-pianobouwer, Bechstein en zette hij het erfgoed van de pianobouw voort. Als gevolg van de Duitse hereniging en het verdwijnen van de Berlijnse Muur werd het terrein van de voormalige Bechstein-fabriek benut voor nieuwbouw in de hoofdstad. In 1992 nam Bechstein in Saksen een nieuwe fabriek voor C. Bechstein- en Zimmermann-instrumenten in gebruik.[27] De productie van Zimmermann-instrumenten in Seifhennersdorf werd eind 2011 stopgezet. In 1996 ging C. Bechstein naar de beurs. In 2003 ging Bechstein een partnerschap aan met Samick om de distributie overzee te verbeteren. Vandaag, na de succesvolle kapitaalverhoging in 2009, houdt Samick geen aandelen meer. Hoofdaandeelhouders zijn tegenwoordig de Arnold Kuthe Beteiligungs GmbH alsook Karl Schulze en zijn vrouw Berenice Küpper, allen Berlijnse investeerders. Bezichtiging uitsluitend volgens afspraak – onze instrumenten bevinden zich in verschillende opslagruimtes. In de afgelopen jaren werden nieuwe Bechstein-centra geopend in New York, Moskou en Sjanghai, alsook partnercentra in Kiev, Seoul, Sydney en Nederland. In 2007 werd de nieuwe vestiging van C. Bechstein Europe geopend in Hradec Králové, Tsjechië. Bechstein heeft miljoenen euro’s geïnvesteerd om een nieuwe productielocatie speciaal voor W. Hoffmann-instrumenten op te bouwen. Alle merken en instrumenten van het huis C. Bechstein komen nu uitsluitend uit Europa. Naast het economische succes van het bedrijf maken ook de concertvleugels van C. Bechstein hun comeback op de internationale concertpodia en in de opnamestudio’s. In 2006 vond onder het beschermheerschap van Vladimir Ashkenazy de eerste internationale C. Bechstein-pianowedstrijd plaats. Nationale C. Bechstein-wedstrijden bevorderen regelmatig de muzikale ontwikkeling van jonge kunstenaars. Sinds 1 januari 2017 staat de groep onder nieuwe leiding: Stefan Freymuth heeft het voorzitterschap van de raad van bestuur van de C. Bechstein Pianoforte AG overgenomen en volgt daarmee Karl Schulze op, die de groep sinds 1986 had geleid en de nieuwe voorzitter als gevolmachtigde adviserend terzijde staat.
Artcase-piano’s
Bechstein is sinds de 19e eeuw bekend als maker van unieke kunstpiano’s. Kunstpiano’s werden door interieurarchitecten besteld voor koninklijke paleizen en herenhuizen. Kunstenaars en kunstambachtslieden kregen van C. Bechstein de opdracht bijzondere piano’s te maken, die waren versierd met goud, handgesneden details en met de hand geschilderde kunst op de pianokast. Enkele van de Bechstein-kunstkasten zijn tegenwoordig museumstukken, terwijl andere soms op veilingen van muziekinstrumenten, voornamelijk in Londen en New York, worden verhandeld.
„Vergissingen en fouten voorbehouden”
Wettelijke garantie van 2 jaar, aanvullend garantie tot 5 jaar – omvang en voorwaarden stemmen we vóór de koop individueel met u af.
Aanvullende informatie
C. Bechstein
Gerelateerde producten
(Verkocht) STEINWAY & SONS ONE SIX FIVE Limited Edition O 180cm bouwjaar 1920 20% btw
45.000,00 € Lees verder(Verkocht) Bösendorfer concertvleugel 275 92 toetsen bouwjaar 1926 - als nieuw
98.000,00 € Lees verderVleugel Ehrbar vleugel 180 - als nieuw bouwjaar 1928
23.900,00 € Toevoegen aan winkelwagen