Restauracja i renowacja od 1986 roku · we współpracy z budowniczymi fortepianów i technikami koncertowymi światowej klasy
Instrumenty mistrzowskie od Steinway & Sons, C. Bechstein, Bösendorfer, Blüthner, Yamaha · gitary mistrzowskie hiszpańskich lutników
Ubezpieczony transport na cały świat z naszymi partnerami w Europie, Wielkiej Brytanii i USA · oferta na zapytanie
Gwarancja do 5 lat · oglądanie po umówieniu terminu
Prawdziwi ludzie, nie chatboty · osobiste doradztwo 7 dni w tygodniu, 9:00–21:00 · po niemiecku i angielsku
Części zamienne bezpośrednio od producentów · Ustawowa rękojmia 2 lata, gwarancja do 5 lat
Skup i przyjęcie w rozliczeniu: Kupimy Państwa fortepian lub pianino – wystarczą zdjęcia
C. Bechstein fortepian Mod. A 184 cm rok prod. 1906 - jak nowy
33.600,00 €
Najważniejsze w skrócie
1 w magazynie
Opis
Fortepiany i pianina Bechstein
C. Bechstein Pianoforte AG
(znany także jako Bechstein, niemiecka wymowa: [ˈbɛçʃtaɪ̯n]) to niemiecki producent fortepianów i pianin, założony w 1853 roku przez Carla Bechsteina. Wraz z Blüthner, Bösendorfer i Steinway & Sons firma C. Bechstein jest często określana jako jeden z „Big Four” producentów fortepianów i pianin.
Przed Bechsteinem
Młody Carl Bechstein uczył się i pracował we Francji i w Anglii jako budowniczy fortepianów, zanim usamodzielnił się jako budowniczy fortepianów. Swoje pierwsze instrumenty budował dla innych przedsiębiorstw.
C. Bechstein
Fabryka fortepianów C. Bechstein została założona 1 października 1853 roku przez Carla Bechsteina w Berlinie w Niemczech. Carl Bechstein postawił sobie za cel zbudowanie instrumentu, który sprostałby wysokim wymaganiom ówczesnych wirtuozów, takich jak Franz Liszt. W 1857 roku Hans von Bülow (zięć Franza Liszta) zagrał w Berlinie po raz pierwszy publicznie Sonatę fortepianową h-moll Liszta na fortepianie Bechstein. Dzięki poparciu Franza Liszta i Hansa von Bülowa fortepiany Bechstein stały się do 1870 roku stałym elementem wielu sal koncertowych i prywatnych mieszkań. W tym czasie trzech producentów fortepianów i pianin, wszyscy założeni w 1853 roku, ugruntowało swoją pozycję liderów branży na całym świecie: Bechstein, Blüthner i Steinway & Sons. W 1881 roku Bechstein zaczął dostarczać instrumenty królowej Wiktorii. Do Buckingham Palace dostarczono pozłacany fortepian w artystycznej obudowie, a po nim kilka kolejnych instrumentów Bechstein dla Windsor Castle i innych rezydencji królewskich. W styczniu 1886 roku Bechstein należał do producentów, którzy posiadali królewskie pełnomocnictwo dostawcy królowej.[12] Kilka brytyjskich ambasad na całym świecie nabyło instrumenty Bechstein. W 1885 roku Bechstein otworzył filię w Londynie, która rozwinęła się w największy salon wystawowy i sprzedażowy w Europie. W 1889 roku przeniósł się do Wigmore Street 40 i przejął posiadłość H. J. Cave & Sons. W 1890 roku otworzył salony wystawowe w Paryżu, Wiedniu i Petersburgu. 31 maja 1901 roku została przeznaczona dla 100.Oglądanie wyłącznie po umówieniu terminu – nasze instrumenty znajdują się w różnych magazynach. W latach 1901–1914 C. Bechstein był największym sprzedawcą fortepianów i pianin w Londynie. W tym czasie Bechsteina otaczali opieką carowie Rosji, rodziny królewskie Hiszpanii, Belgii, Holandii, Włoch, Szwecji, Norwegii, Austrii i Danii oraz inne kręgi królewskie i arystokratyczne.[8] Lista królewskich klientów Bechsteina znajduje się na płycie rezonansowej starych instrumentów Bechstein wyprodukowanych przed drugą wojną światową. Lista jest częścią pierwotnego logo marki Bechstein; jest widoczna pod strunami pośrodku płyty rezonansowej instrumentu. Lata 1870–1914 przyniosły Bechsteinowi największy wzrost obrotów. W 1880 roku otwarto drugą fabrykę Bechstein w Berlinie, a trzecią fabrykę otwarto w 1897 roku w Berlinie-Kreuzbergu. Produkcja osiągnęła w 1900 roku 3700, a w 1910 roku 4600 instrumentów rocznie, co uczyniło Bechsteina największym niemieckim producentem wysokiej jakości fortepianów i pianin. W tym czasie około trzy czwarte produkcji trafiało na rynek międzynarodowy, zwłaszcza do Wielkiej Brytanii i Wspólnoty Narodów oraz do Rosji. Carl Bechstein zmarł w 1900 roku, a firma Bechstein była prowadzona dalej pod kierownictwem jego synów. W latach 1900–1914 C. Bechstein był jednym z czołowych budowniczych fortepianów i pianin na świecie. W 1913 roku przedsiębiorstwo zatrudniało 1200 rzemieślników i robotników i wytwarzało rocznie 5000 instrumentów.
Pierwsza wojna światowa
C. Bechstein poniósł podczas pierwszej wojny światowej duże straty majątkowe w Londynie, Paryżu i Petersburgu. Największą stratę odnotowano w Londynie. Chociaż pozycja firmy w Wielkiej Brytanii nie została początkowo naruszona, a firma w styczniu 1915 roku była jeszcze wymieniana jako posiadacz królewskiej koncesji, koncesje zarówno dla króla Jerzego V, jak i jego żony królowej Marii zostały cofnięte 13 kwietnia 1915 roku. Bechstein nie był jedynym przedsiębiorstwem muzycznym dotkniętym rosnącymi nastrojami antyniemieckimi: już wcześniej podejmowano próby, na czele z Williamem Booseyem, dyrektorem zarządzającym Chappell & Co, całkowitego zbojkotowania niemieckiej muzyki. W 1915 roku sir Edgar Speyer – choć jako baronet i tajny radca finansował Proms – został zmuszony do opuszczenia kraju. Po uchwaleniu Trading with the Enemy Amendment Act 1916 brytyjski oddział przedsiębiorstwa został 5 czerwca 1916 roku rozwiązany, cały majątek Bechsteina, łącznie z salą koncertową i salonami wystawowymi pełnymi instrumentów, został zajęty jako „własność wroga” i zamknięty. W 1916 roku sala koncertowa została sprzedana na aukcji jako własność obca za 56 500 funtów firmie Debenhams. Została przemianowana na Wigmore Hall i ponownie otwarta w 1917 roku pod nową nazwą. Wszystkie 137 instrumentów Bechstein w salonach wystawowych Bechsteina również zostało zajętych i przeszło na własność nowego właściciela sali. Po sporze z bratem Edwin Bechstein opuścił przedsiębiorstwo i został spłacony.
Okres międzywojenny
W latach dwudziestych fabryka Bechstein wznowiła w końcu produkcję w pełnym zakresie. W tym czasie innowacje techniczne i wynalazki nowych materiałów i narzędzi oraz udoskonalenia w konstrukcji i budowie instrumentów sprawiły, że Bechstein znów stał się jednym z czołowych producentów.
Najbardziej udanymi modelami były przerobione fortepiany „A”-185 i „B”-208. Po wojnie pianina stały się znów popularniejsze, a C. Bechstein odnosił sukcesy ze swoimi pianinami model 8 i model 9, które oba uchodzą za najlepsze pianina.
Firmę w 1923 roku przekształcono w spółkę akcyjną, co umożliwiło Edwinowi Bechsteinowi i jego żonie Helene odkupienie części przedsiębiorstwa jako akcjonariusze.
W Londynie zbudowano i wprowadzono na rynek niewielką liczbę niedrogich fortepianów gabinetowych o rozmiarze 4’8″. Mają one napis „Bechstein London” na ramie i „C. Bechstein” na listwie pod klapą.
W 1930 roku firma współpracowała z niemieckim producentem urządzeń elektrycznych Siemens pod kierownictwem laureata Nagrody Nobla Walthera Nernsta, aby wytworzyć jeden z pierwszych instrumentów elektrycznych, fortepian „Neo-Bechstein” lub „Siemens-Bechstein” z elektromagnetycznymi przetwornikami.
Edwin Bechstein i jego żona Helene Bechstein, żarliwa wielbicielka nazistowskiego przywódcy Adolfa Hitlera, składali Hitlerowi wiele darów, w tym jego pierwszy luksusowy samochód, czerwonego Mercedesa za 26 000 marek. Helene Bechstein i jej przyjaciółka Elsa Bruckmann wprowadziły Hitlera w niemiecką elitę kulturalną w Berlinie i Monachium. „Chciałabym, żeby był moim synem” – powiedziała.
Po śmierci Edwina Bechsteina w 1934 roku w Berchtesgaden, gdzie w bezpośrednim sąsiedztwie Obersalzbergu posiadał willę o nazwie „Bechstein”, jego zwłoki przewieziono do Berlina. Tam został pochowany po pogrzebie państwowym w obecności Adolfa Hitlera i polityków NSDAP, wśród nich Wilhelma Fricka i Maxa Amanna.
Druga wojna światowa
W 1945 roku alianckie bombardowania zniszczyły fabrykę fortepianów Bechstein w Berlinie, a tym samym także cenne zapasy drewna firmy, w tym drogocenny świerk alpejski, z którego wytwarzano płyty rezonansowe. Wojna kosztowała firmę także wielu doświadczonych rzemieślników. Po wojnie Bechstein przez kilka lat nie mógł wznowić produkcji w pełnym zakresie i wytwarzał tylko kilka instrumentów rocznie.
Po drugiej wojnie światowej
Po denazyfikacji firmy C. Bechstein w 1948 roku wznowiła ona produkcję instrumentów. W latach pięćdziesiątych i sześćdziesiątych C. Bechstein zwiększył ostatecznie produkcję do około tysiąca instrumentów rocznie. Nowa sytuacja gospodarcza okresu powojennego była jednak trudna dla branży fortepianowej. W 1961 roku fabryka Bechstein została dotknięta budową Muru Berlińskiego. Stosunki własnościowe w C. Bechstein zmieniały się kilkakrotnie. W 1963 roku wszystkie akcje sprzedano firmie Baldwin Piano Company. Do zjednoczenia Niemiec przedsiębiorstwo wytwarzało mniej instrumentów, choć jakość rzemieślnicza pozostała wysoka.
W 1953 roku stulecie istnienia Bechsteina uczciła Filharmonia Berlińska pod dyrekcją Wilhelma Furtwänglera oraz Wilhelm Backhaus. Wielu artystów estradowych i pianistów koncertowych, takich jak Leonard Bernstein, Jorge Bolet i Wilhelm Kempff, wolało instrumenty Bechstein. Ministerstwo Kultury Związku Radzieckiego zawarło umowę o dostawie instrumentów trzech marek Steinway & Sons, Blüthner i Bechstein do wielkich państwowych orkiestr filharmonicznych i sal koncertowych w całym ZSRR. Blüthner i Bechstein były także najważniejszymi instrumentami do ćwiczeń w Konserwatorium Leningradzkim i Konserwatorium Moskiewskim, podczas gdy większość innych szkół muzycznych w ZSRR była ograniczona głównie do instrumentów produkcji radzieckiej. Pianiści koncertowi tacy jak Dinu Lipatti, Shura Cherkassky, Tatiana Nikolayeva, Vladimir Sofronitsky i Światosław Richter, by wymienić tylko niektórych, często wybierali do swoich nagrań studyjnych instrumenty Bechstein.
Po upadku Muru Berlińskiego
W 1986 roku Karl Schulze, niemiecki przedsiębiorca i mistrz budowy fortepianów, kupił Bechsteina i kontynuował dziedzictwo budowy fortepianów. W wyniku zjednoczenia Niemiec i usunięcia Muru Berlińskiego teren dawnej fabryki Bechstein wykorzystano pod nową zabudowę w stolicy. W 1992 roku Bechstein uruchomił w Saksonii nową fabrykę instrumentów C. Bechstein i Zimmermann.[27] Wytwarzanie instrumentów Zimmermann w Seifhennersdorf zakończono pod koniec 2011 roku. W 1996 roku C. Bechstein zadebiutował na giełdzie. W 2003 roku Bechstein nawiązał partnerstwo z Samick, aby poprawić dystrybucję zamorską. Dziś, po udanym podwyższeniu kapitału w 2009 roku, Samick nie posiada już udziałów. Głównymi udziałowcami są dziś Arnold Kuthe Beteiligungs GmbH oraz Karl Schulze i jego żona Berenice Küpper, wszyscy berlińscy inwestorzy. Oglądanie wyłącznie po umówieniu terminu – nasze instrumenty znajdują się w różnych magazynach. W ostatnich latach otwarto nowe centra Bechstein w Nowym Jorku, Moskwie i Szanghaju oraz centra partnerskie w Kijowie, Seulu, Sydney i w Holandii. W 2007 roku otwarto nowy zakład C. Bechstein Europe w Hradcu Králové w Republice Czeskiej. Bechstein zainwestował miliony euro, aby zbudować nowy zakład produkcyjny specjalnie dla instrumentów W. Hoffmann. Wszystkie marki i instrumenty z domu C. Bechstein pochodzą obecnie wyłącznie z Europy. Obok sukcesu gospodarczego przedsiębiorstwa także fortepiany koncertowe C. Bechstein świętują swój powrót na międzynarodowe sceny koncertowe i do studiów nagraniowych. W 2006 roku odbył się pierwszy międzynarodowy konkurs fortepianowy C. Bechstein pod patronatem Vladimira Ashkenazy’ego. Krajowe konkursy C. Bechstein regularnie wspierają rozwój muzyczny młodych artystów. Od 1 stycznia 2017 roku grupa działa pod nowym kierownictwem: Stefan Freymuth objął stanowisko prezesa zarządu C. Bechstein Pianoforte AG, zastępując Karla Schulzego, który kierował grupą od 1986 roku i wspiera nowego prezesa zarządu jako pełnomocnik generalny.
Instrumenty w artystycznych obudowach (Artcase)
Bechstein jest od XIX wieku znany jako producent wyjątkowych instrumentów artystycznych. Instrumenty artystyczne były zamawiane przez architektów wnętrz do pałaców królewskich i rezydencji. Artystów i rzemieślników artystycznych C. Bechstein zlecał wykonanie szczególnych instrumentów, ozdobionych złotem, ręcznie rzeźbionymi detalami i ręcznie malowaną sztuką na obudowie. Niektóre z artystycznych obudów Bechsteina są dziś eksponatami muzealnymi, a inne bywają sprzedawane na aukcjach instrumentów muzycznych, głównie w Londynie i Nowym Jorku.
„Z zastrzeżeniem błędów i pomyłek”
Ustawowa rękojmia na 2 lata, dodatkowo gwarancja do 5 lat – zakres i warunki ustalamy indywidualnie przed zawarciem transakcji.
Informacje dodatkowe
C. Bechstein
Podobne produkty
Steinway & Sons B 211 cm fortepian rok prod. 1886 - jak nowy
59.600,00 € Dodaj do koszyka(Sprzedany) Fortepian Yamaha Mod. G2 - 173 cm mahoń Japonia rok prod. 1976
13.980,00 € Dowiedz się więcej(Sprzedany) Fortepian Yamaha CX2 172 cm rok prod. 2020 - jak NOWY
19.800,00 € Dowiedz się więcej