Julius Blüthner Pianofortefabrik
De Julius Blüthner Pianofortefabrik GmbH is een pianomanufactuur in Leipzig, Duitsland.
Samen met C. Bechstein, Bösendorfer en Steinway & Sons wordt Blüthner vaak aangeduid als een van de “Big Four” pianofabrikanten.
Geschiedenis
Julius Blüthner stichtte zijn werkplaats in 1853 in Leipzig, Saksen. Dit succes werd pas bereikt na een lange en moeizame strijd om het Leipziger burgerrecht. Julius begon zijn bedrijf met zichzelf en drie andere ambachtslieden. Als diep religieus mens sprak Julius de beslissende woorden uit die zijn bedrijf in staat moesten stellen de komende 162 jaar te overleven en te bloeien: “Möge Gott siegen” (Moge God zegevieren). De leeftijd van een bepaalde Blüthner-piano kan worden bepaald aan de hand van het serienummer en de leeftijdstabel op de website van Blüthner.
Rond 1900 was Blüthner met een jaarproductie van circa 5.000 instrumenten de grootste pianobouwer van Duitsland. Innovaties zoals de aliquotsnaar, een meetrillende en in unisono gestemde vierde snaar, het cilindrische klankbord en de schuin gesneden hamers gaven het Blüthner-instrument een unieke stem.
De eigenaren Adolf Max Blüthner, Dr. Paul Robert en Willy Bruno Heinrich ontvingen een keizerlijk-koninklijke benoemingsoorkonde als hofleverancier van het hof van Oostenrijk-Hongarije.
In 1936 werd Blüthner uitgekozen om de vleugel voor het luchtschip Hindenburg te bouwen.
Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd de Blüthner-fabriek in 1942 bij een luchtaanval verwoest.
Na de oorlog bouwde Dr. Rudolf Blüthner-Haessler het bedrijf weer op en in 1948 werd de productie van piano’s hervat.
In 1972 werd het bedrijf door de DDR-regering genationaliseerd, maar dankzij Ingbert Blüthner-Haessler, die als directeur in het bedrijf bleef, kon het bedrijf economisch levensvatbaar blijven.
Met de val van de Berlijnse Muur in 1989 en de Duitse hereniging in 1990 kon de familie Blüthner uiteindelijk de controle over het bedrijf terugkrijgen. Ingbert Blüthner-Haessler reorganiseerde het bedrijf door de productiecapaciteit te vergroten en het productieproces te moderniseren.
Van 1994 tot 1997 werd in Störmthal bij Leipzig een nieuwe fabriek gebouwd.
Sinds 1995 deelde Ingbert Blüthner-Haessler de leiding van het bedrijf met zijn twee zonen Dr. Christian Blüthner-Haessler en Knut Blüthner-Haessler.
In 2009 fuseerde het pianobedrijf Karl Rönisch met Blüthner en werd de productie van Karl Rönisch verplaatst naar de Blüthner-fabriek in Leipzig.
Tegenwoordig wordt Blüthner naast C. Bechstein, Bösendorfer en Steinway & Sons vaak aangeduid als een van de “Big Four” pianofabrikanten.
Actuele vleugelmodellen
Model Lengte
1 280 cm (9’2″)
2 238 cm (7’8″)
4 210 cm (6’10”)
6 190 cm (6’3″)
10 166 cm (5’5″)
11 154 cm (5’1″)
Actuele pianomodellen
Model Hoogte
S 145 cm (57,3″)
B 132 cm (52,2″)
A 124 cm (49″)
C 118 cm (46,2″)
D 116 cm (45,7″)
Uitgefaseerde pianomodellen
Lijst van niet meer geproduceerde pianomodellen:
Model Lengte
Stijl IV 150 cm (4’11”)
Model IVa 165 cm (5’5″)
Model V 175 cm (5’9″)
Model VI (aliquot) 175 cm (5’9″)
Stijl VII 190 cm (6’3″)
Stijl VIII (aliquot) 190 cm (6’3″)
Stijl IX 200 cm – 211 cm (6’7″ – 6’11”)
Stijl X 234 cm (7’8″)
Stijl XI 274 cm (9′)
Stijl XII 190 cm (6’3″)
Designermodellen
Van bijzonder belang is de unieke Blüthner-piano, een lichtgewicht speciaal instrument dat werd gebouwd voor gebruik op de zeppelin LZ 129 Hindenburg. De harpplaat van de piano was van aluminium gemaakt, wat een gewichtsbesparing van ongeveer 100 kg opleverde ten opzichte van een gewone gietijzeren plaat van dezelfde afmetingen. Het was de eerste piano die tijdens een vlucht werd gebruikt, en hij werd ingezet in een radio-uitzending “Luftkonzert”. Om gewicht te besparen werd hij in 1937 verwijderd, zodat hij de beruchte ramp met de Hindenburg overleefde, om vervolgens in de Tweede Wereldoorlog door bommen te worden verwoest. Een replica van deze piano was te zien in de film The Hindenburg uit 1975, waarin Reed Channing (Peter Donat) zingt. Aangezien de film zich afspeelt tijdens de laatste vlucht van het luchtschip, waarbij de piano niet aan boord was, is de aanwezigheid van de piano een historische fout.
Blüthner vervaardigt enkele speciale piano’s, waaronder ook exemplaren met een omgekeerd ontwerp, zodat een linkshandige de tenor met de linkerhand en de bas met de rechterhand kan spelen. In 2008 ontwierp en bouwde Blüthner voor een klant in Spanje een speciaal klavier in het ontwerp van het Jankó-toetsenbord.
Merken
Naast het merk Blüthner produceert Blüthner twee andere merken: Haessler voor het middensegment en Irmler voor het instapsegment.
Haessler
De piano’s van het merk Haessler zijn bestemd voor het middensegment van de markt en worden in dezelfde fabriek ontwikkeld en gebouwd als de Blüthner-piano’s.
Irmler
Irmler-piano’s voor het instapsegment worden door Blüthner ontwikkeld en in verschillende landen geproduceerd. De piano’s van de Studio Edition worden in China vervaardigd en naar Duitsland verscheept, waar zij worden uitgerust met Abel-hamers. De piano’s van de Professional Edition gebruiken structurele en akoestische elementen uit de Samick-fabriek in Indonesië en kasten uit Polen en worden vervolgens in Duitsland geassembleerd.
Talrijke koningen, componisten, dirigenten, kunstenaars, auteurs en uitvoerende musici bezaten Blüthner-piano’s. Daartoe behoren Wilhelm II, keizer Frans Jozef I, Johannes Brahms, Gustav Mahler, Liberace, Béla Bartók, Claude Debussy, George Formby, Dodie Smith, Max Reger, Richard Wagner, Johann Strauss, Pjotr Iljitsj Tsjaikovski, Dmitri Sjostakovitsj, Petronel Malan. Sergej Rachmaninov zei: “Er zijn slechts twee dingen die ik op mijn reis naar Amerika heb meegenomen… mijn vrouw en mijn kostbare Blüthner”.
Blüthner-instrumenten werden ook in de populaire muziek gebruikt. Een Blüthner-piano die eigendom was van de Abbey Road Studios in Londen werd gebruikt bij enkele nummers van het Beatles-album Let It Be (1970), vooral bij de hits “Let It Be” en “The Long and Winding Road”. Blüthner-instrumenten werden ook gebruikt in de films Gaslight (1944) en The Sting (1973), en er werd er een bespeeld door Hannibal Lecter in de film Hannibal. Een andere, een stuntpiano, werd vernield in Iron Man (2008). Een Blüthner-piano verschijnt ook in de Cole Porter-biopic De-Lovely (2004) in de scènes in het appartement in Venetië.
Vleugel Blüthner salonvleugel 190cm bouwjaar 1920 - als nieuw
19.900,00 €
Het belangrijkste in één oogopslag
1 op voorraad
Beschrijving
Julius Blüthner Pianofortefabrik
De Julius Blüthner Pianofortefabrik GmbH is een pianomanufactuur in Leipzig, Duitsland.
Samen met C. Bechstein, Bösendorfer en Steinway & Sons wordt Blüthner vaak aangeduid als een van de “Big Four” pianofabrikanten.
Geschiedenis
Julius Blüthner stichtte zijn werkplaats in 1853 in Leipzig, Saksen. Dit succes werd pas bereikt na een lange en moeizame strijd om het Leipziger burgerrecht. Julius begon zijn bedrijf met zichzelf en drie andere ambachtslieden. Als diep religieus mens sprak Julius de beslissende woorden uit die zijn bedrijf in staat moesten stellen de komende 162 jaar te overleven en te bloeien: “Möge Gott siegen” (Moge God zegevieren). De leeftijd van een bepaalde Blüthner-piano kan worden bepaald aan de hand van het serienummer en de leeftijdstabel op de website van Blüthner.
Rond 1900 was Blüthner met een jaarproductie van circa 5.000 instrumenten de grootste pianobouwer van Duitsland. Innovaties zoals de aliquotsnaar, een meetrillende en in unisono gestemde vierde snaar, het cilindrische klankbord en de schuin gesneden hamers gaven het Blüthner-instrument een unieke stem.
De eigenaren Adolf Max Blüthner, Dr. Paul Robert en Willy Bruno Heinrich ontvingen een keizerlijk-koninklijke benoemingsoorkonde als hofleverancier van het hof van Oostenrijk-Hongarije.
In 1936 werd Blüthner uitgekozen om de vleugel voor het luchtschip Hindenburg te bouwen.
Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd de Blüthner-fabriek in 1942 bij een luchtaanval verwoest.
Na de oorlog bouwde Dr. Rudolf Blüthner-Haessler het bedrijf weer op en in 1948 werd de productie van piano’s hervat.
In 1972 werd het bedrijf door de DDR-regering genationaliseerd, maar dankzij Ingbert Blüthner-Haessler, die als directeur in het bedrijf bleef, kon het bedrijf economisch levensvatbaar blijven.
Met de val van de Berlijnse Muur in 1989 en de Duitse hereniging in 1990 kon de familie Blüthner uiteindelijk de controle over het bedrijf terugkrijgen. Ingbert Blüthner-Haessler reorganiseerde het bedrijf door de productiecapaciteit te vergroten en het productieproces te moderniseren.
Van 1994 tot 1997 werd in Störmthal bij Leipzig een nieuwe fabriek gebouwd.
Sinds 1995 deelde Ingbert Blüthner-Haessler de leiding van het bedrijf met zijn twee zonen Dr. Christian Blüthner-Haessler en Knut Blüthner-Haessler.
In 2009 fuseerde het pianobedrijf Karl Rönisch met Blüthner en werd de productie van Karl Rönisch verplaatst naar de Blüthner-fabriek in Leipzig.
Tegenwoordig wordt Blüthner naast C. Bechstein, Bösendorfer en Steinway & Sons vaak aangeduid als een van de “Big Four” pianofabrikanten.
Actuele vleugelmodellen
Model Lengte
1 280 cm (9’2″)
2 238 cm (7’8″)
4 210 cm (6’10”)
6 190 cm (6’3″)
10 166 cm (5’5″)
11 154 cm (5’1″)
Actuele pianomodellen
Model Hoogte
S 145 cm (57,3″)
B 132 cm (52,2″)
A 124 cm (49″)
C 118 cm (46,2″)
D 116 cm (45,7″)
Uitgefaseerde pianomodellen
Lijst van niet meer geproduceerde pianomodellen:
Model Lengte
Stijl IV 150 cm (4’11”)
Model IVa 165 cm (5’5″)
Model V 175 cm (5’9″)
Model VI (aliquot) 175 cm (5’9″)
Stijl VII 190 cm (6’3″)
Stijl VIII (aliquot) 190 cm (6’3″)
Stijl IX 200 cm – 211 cm (6’7″ – 6’11”)
Stijl X 234 cm (7’8″)
Stijl XI 274 cm (9′)
Stijl XII 190 cm (6’3″)
Designermodellen
Van bijzonder belang is de unieke Blüthner-piano, een lichtgewicht speciaal instrument dat werd gebouwd voor gebruik op de zeppelin LZ 129 Hindenburg. De harpplaat van de piano was van aluminium gemaakt, wat een gewichtsbesparing van ongeveer 100 kg opleverde ten opzichte van een gewone gietijzeren plaat van dezelfde afmetingen. Het was de eerste piano die tijdens een vlucht werd gebruikt, en hij werd ingezet in een radio-uitzending “Luftkonzert”. Om gewicht te besparen werd hij in 1937 verwijderd, zodat hij de beruchte ramp met de Hindenburg overleefde, om vervolgens in de Tweede Wereldoorlog door bommen te worden verwoest. Een replica van deze piano was te zien in de film The Hindenburg uit 1975, waarin Reed Channing (Peter Donat) zingt. Aangezien de film zich afspeelt tijdens de laatste vlucht van het luchtschip, waarbij de piano niet aan boord was, is de aanwezigheid van de piano een historische fout.
Blüthner vervaardigt enkele speciale piano’s, waaronder ook exemplaren met een omgekeerd ontwerp, zodat een linkshandige de tenor met de linkerhand en de bas met de rechterhand kan spelen. In 2008 ontwierp en bouwde Blüthner voor een klant in Spanje een speciaal klavier in het ontwerp van het Jankó-toetsenbord.
Merken
Naast het merk Blüthner produceert Blüthner twee andere merken: Haessler voor het middensegment en Irmler voor het instapsegment.
Haessler
De piano’s van het merk Haessler zijn bestemd voor het middensegment van de markt en worden in dezelfde fabriek ontwikkeld en gebouwd als de Blüthner-piano’s.
Irmler
Irmler-piano’s voor het instapsegment worden door Blüthner ontwikkeld en in verschillende landen geproduceerd. De piano’s van de Studio Edition worden in China vervaardigd en naar Duitsland verscheept, waar zij worden uitgerust met Abel-hamers. De piano’s van de Professional Edition gebruiken structurele en akoestische elementen uit de Samick-fabriek in Indonesië en kasten uit Polen en worden vervolgens in Duitsland geassembleerd.
Opmerkelijke Blüthner-kunstenaars
Talrijke koningen, componisten, dirigenten, kunstenaars, auteurs en uitvoerende musici bezaten Blüthner-piano’s. Daartoe behoren Wilhelm II, keizer Frans Jozef I, Johannes Brahms, Gustav Mahler, Liberace, Béla Bartók, Claude Debussy, George Formby, Dodie Smith, Max Reger, Richard Wagner, Johann Strauss, Pjotr Iljitsj Tsjaikovski, Dmitri Sjostakovitsj, Petronel Malan. Sergej Rachmaninov zei: “Er zijn slechts twee dingen die ik op mijn reis naar Amerika heb meegenomen… mijn vrouw en mijn kostbare Blüthner”.
Blüthner-instrumenten werden ook in de populaire muziek gebruikt. Een Blüthner-piano die eigendom was van de Abbey Road Studios in Londen werd gebruikt bij enkele nummers van het Beatles-album Let It Be (1970), vooral bij de hits “Let It Be” en “The Long and Winding Road”. Blüthner-instrumenten werden ook gebruikt in de films Gaslight (1944) en The Sting (1973), en er werd er een bespeeld door Hannibal Lecter in de film Hannibal. Een andere, een stuntpiano, werd vernield in Iron Man (2008). Een Blüthner-piano verschijnt ook in de Cole Porter-biopic De-Lovely (2004) in de scènes in het appartement in Venetië.
Bezichtiging uitsluitend volgens afspraak – onze instrumenten bevinden zich in verschillende opslagruimtes.
Wettelijke garantie van 2 jaar, aanvullend garantie tot 5 jaar – omvang en voorwaarden stemmen we vóór de koop individueel met u af.
Aanvullende informatie
Blüthner
Gerelateerde producten
(Verkocht) Vleugel Schiedmayer & Soehne 195cm palissander rariteit bouwjaar 1926 - als nieuw 20% btw
24.000,00 € Lees verderVleugel E. Seiler kleine vleugel mod. 175 bouwjaar 1978
20.300,00 € Toevoegen aan winkelwagenC. Bechstein vleugel mod. A 184cm bouwjaar 1906 - als nieuw
33.600,00 € Toevoegen aan winkelwagen